Wie ben ik ?
Velen vragen ook wie er nu eigenlijk lesgeeft in het Shaolin Wushu Instituut. Helaas is het geen Chinese Meester..want als die er zou zijn, zou ikzelf geen les geven…En ‘ikzelf’ dat is Dave. Hier onder even in het kort over mezelf…
Kung Fu was tot over een jaar of 15 geleden een onbekende materie voor me. Mijn eerste kennismaking met deze Chinese krijgskunst kwam via de zwarte kast (TV dus..). We hadden net een videorecorder in huis en die avond laat speelde er een ‘actie film’. De ideale gelegenheid om onze nieuwe aanwinst even uit te proberen. The Young Master, een film van Jackie Chan (1980). Jackie was toen nog bijlange niet zo beroemd als vandaag . De openings scene van deze film is me nu nog steeds bijgebleven. Het begon met tromgeroffel en een fantastisch leeuwendans gevecht op bankjes, planken,etc..Ook de rest van deze film bleef boeiend met vele kung fu gevechten waar ik dan met open mond zat naar te kijken.
Maar geen enkel moment kwam het bij me op dat je kung fu ook maar ergens kon leren in de buurt. Na Jackie Chan, volgde Bruce Lee en begon ik toch iets meer opzoekingswerk te doen. En algauw was ik helemaal verkocht…..Ergens laat in de jaren 80 – begin 90 was er op Europsport het martial arts gala in Bercy. Er waren veel spectaculaire demonstraties maar er was er toch eentje die er bovenuit stak. De kleine , in het oranje gekleede Chineesjes die aan het vechten waren op palen van zo’n 2 meter hoog. Dat was nu echt iets voor mij….
Maar waar kon je dat ergens leren in de buurt ? Om een lang (en vervelend) verhaal kort te maken, nam ik een paar jaar daarna de gouden gids ter hand en zag ik bij vechtsporten een advertentie staan van Walter Toch. Een leraar in het Shaolin. Dat was mijn gedroomde kans ! En ergens in 95-96 begon ik met mijn eerste les bij Walter. Een zeer gedreven en gepassioneerd man die je zonder veel moeite over je eigen grenzen heen kon duwen.
In het voorjaar van 1997 kwam er een grote groep Shaolin monniken naar Europa (en België) met hun eerste ‘grote show’. Een unieke en onvergetelijke ervaring om deze (’super’) mensen live aan het werk te zien. Tijdens de pauze werden er flyers verspreidt voor een stage met één van deze monniken tijdens de zomermaanden. De dag daarna was ik ‘officieel’ ingeschreven voor die stage..haaaa. Ik kan me nog heel goed de eerste dag van de stage herinneren. En dan vooral de eerste kennismaking met dé Shaolin monnik. Bij het binnenkomen van de zaal zat in de bar een kleine,smalle in het oranje geklede Chinese jongen een boterham met confituur te eten. “Is dit een Shaolin monnik..?” : vroeg ik me af. Hij zag er zo klein en tenger gebouwd uit. Maar algauw ontpopte deze man zich tot een ‘bulldozer’ met bijna ‘bovenmenselijke’ vaardigheden.
Ik denk dat iedereen daar aanwezig behoorlijk onder de indruk was van deze man. Maar de sfeerwerd iets minder toen we te horen kregen dat de geplande stage van 2-3 weken eigelijk maar 1 week zou duren. Ik zat met een ‘plannetje’ in mijn hoofd en moest er dus maar gauw voor de dag mee komen aangezien het einde sneller dichterbij kwam dan gepland. Op dat moment was ik van plan om naar China te trekken om er kung fu te leren maar waarom zou ik zo ver reizen als er een monnik in de buurt was ? En die (ik ook trouwens)sprak daarentegen (gebroken) Engels terwijl dat in China niet het geval zou zijn. Ik verzamelde al mijn moed, stapte op de man af en vroeg of hij mij geen prive onderricht wou geven.
Zijn antwoord was heel duidelijk en direct : “I don’t teach private..only group lessons….If You want private lesson, go to my father in China..”. Ja hallo….waarom zou ik de halve wereld afreizen als jij op 200 km van mijn deur zit ? Dat kon er bij mij niet in en ik bleef aandringen. Helaas maakte dat niet zoveel uit maar hij gaf me wel zijn telefoonnummer en ik mocht hem wel eens bellen om daar verder over te praten.Om niet teveel uit te wijden…na enkele ontmoetingen en een serieuze telefoonrekening nam hij me een paar maand later aan als leerling en kon ik zelfs bij hem inwonenen. Het was een enorme aanpassing maar ik leefde in een droom. Enkel nog bezig zijn met kung fu….
Het was gepland om dat een half jaar te gaan doen..het zijn er uiteindelijk bijna 3 jaar geweest. Wat er in die jaren allemaal is gebeurd, daar kan ik best een boek over schrijven maar dat doet hier eigenlijk weinig ter zake. Na die 3 jaar is Zhang Li peng naar de VS vertrokken en keerde ik huiswaarts. Daarna ben ik nog een paar keer bij zijn vader in China geweest. De langste periode was ongeveer een half jaar en daar kan ik wel 2 boeken over schrijven..hahaaa..Een kort verslag hierover kan je hier vinden. Zelf trek ik jaarlijks nog richting VS om bij te schaven aan de reeds bestaande kennis en het aanleren van nieuwe dingen. En Zhang Lipeng zakt ook jaarlijks af naar België voor het geven van een stage.
De familie Zhang…hoe zou mijn leven er nu uit zien als ik die nooit had ontmoet ?
Ondertussen zijn we nu bijna 10 jaar verder en het boeit me nog steeds meer en meer….kung fu is meer dan enkel het martiale…